The end
15629
portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-15629,bridge-core-2.0.6,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-19.3,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

The end

De klok slaat middernacht. Vanonder mijn schemerlamp tel ik het aantal bladzijdes dat het boek nog rijk is en besluit het nu nog uit te lezen. Ik moet weten wie de moordenaar is. Ik knipper verwoed met mijn zware oogleden en lees verder als ineens de woorden van het papier verdwijnen. Er zit een lettervreter in mijn huis! Dé nachtmerrie van iedere boekenliefhebber. Geschokt zie ik de pagina steeds leger worden. Ik mep met mijn vlakke hand op het papier, maar tevergeefs. De lettervreter is snel en helaas onzichtbaar. Ik volg het spoor van opgeslokte letters en mep nog een keer. Weer mis. Ik laat het boek uit mijn handen vallen, de bladzijdes wapperen voor mijn neus totdat ook de laatste pagina blanco is op het paginanummer na. Blijkbaar hebben lettervreters niets met cijfers.
Van de salontafel valt een krant, slechts nog met foto’s gevuld. Het valt me op dat de ellende in de wereld ook zonder woorden kan worden verteld.
Als ik een slobberend geluid in de boekenkast hoor, verstar ik. Ik draai me om en zie rondvliegende boeken op me afkomen. Ze vallen met een plof naast me, de covers zonder titel, de inhoud zo wit als de beginpagina van iedere auteur.
Als er opnieuw een boek uit de lucht valt, grijp ik het beet. Van het bijzettafeltje pak ik een pen en heel voorzichtig, zo geruisloos mogelijk, schrijf ik een paar letters op het papier waar eens een bestseller heeft gestaan. Dan tik ik met de pen op het boek. Ritmisch, met de slagen van de klok mee. Opeens wordt het stil in de boekenkast en ik smijt de pen op de grond. Ik pak het opengeslagen boek stevig vast. Mijn vingertoppen dreigen weg te glijden over de gladde kaft en dus zet ik mijn vingers schrap. Deze keer ben ik voorbereid.
Ik sidder als kleine voetjes via mijn ruggengraat omhoog klimmen naar mijn nek, verder naar mijn kruin. Ik voel dat het beest zich afzet en mijn voorhoofd  gebruikt als springplank. Hij neemt een onzichtbare duik in het boek en ik sla het met een harde klap dicht. Er klinkt een gesmoord geluid. Daarna stilte.
Langzaam vouw ik het boek open. Verspreid over de bladzijdes liggen uitgebraakte letters: een N, een D, een T, twee E’s en een H.

Categorie
Schrijfsels & Verhalen